Mey, çift kamışlı ve silindir delikli bir nefesli çalgıdır. Aynı ailenin üyeleri geniş bir coğrafyada, birbirine çok benzeyen yapılarla ve farklı adlarla kullanılır; Anadolu'da bu çalgının adı meydir.
Yapısal olarak mey üç parçadan oluşur: gövde, kamış ve kamışın açıklığını ayarlayan kıskaç. Bu üçlü, çalgının sesini ve entonasyonunu birlikte belirler; üçünden biri uyumsuz olduğunda diğer ikisi ne kadar iyi olursa olsun sonuç alınamaz.
Meyin sesi kısık ve kapalıdır. Ses gücü düşük olduğu için açık havada ve kalabalık topluluklarda öne çıkmaz; buna karşılık bu kısıklık, çalgıya kendine özgü bir anlatım verir ve yakın plan dinlemede güçlü bir etki bırakır.
Anadolu'da mey ağırlıkla Doğu ve Kuzeydoğu yörelerinde kök salmıştır. Uzun havalar, ağıtlar ve yöresel ezgiler bu çalgının doğal dağarıdır.
Son otuz kırk yılda mey, yöresel bağlamının dışına da çıktı; film müziği ve kayıt işlerinde sık aranan bir renk oldu. Bu, çalgının dağarını genişletti.
Derslerimizde meyin yapısı, çalışılan dağarla birlikte ele alınır.